Matko...

w Dzień Matki

dziękuję mojej córce.

za to, że mnie wybrała jako swą Opiekunkę

że wraz z jej narodzinami i ja się na nowo narodziłam

że zamieszkałam w bezkresnej miłości.

a Wam Matki życzę
abyście każdego dnia dostrzegały w sobie boskość

kochały, chroniły i pielęgnowały nie tylko swoje dzieci,
ale przede wszystkim siebie.

Boginie Matki,
zobaczcie te kwiaty pod Waszymi stopami
dziś i dla Was sypane.

Nowy Świat

ta majówka była dla mnie

dla nas

ziszczeniem snu

o życiu we wspólnocie pełnej miłości, twórczości, harmonii

w magicznej naturze Beskidów

dziękuję..

za to nasze pełne zespolenie z Wielkim Życiem..

oto obrazy, migawki, fragmenty filmu o nas/z nami....

obrazy

stęsknione za ciepłym wiatrem we włosach

i drogą fascynująco nieznaną, odległą

snuję obrazy wspomnień

i plany na kolejne wojaże

gdyby tylko móc zabrać ze sobą w drogę

tych wszystkich kochających

i przez nas kochanych...

wyspa Celebes, listopad 2015

\

biegnąca z...

pozwalam mojej córce na dzikość

na wyzwolenie zmysłów

nieokiełznany bieg

bo 

jak każde dziecko

prowadzi ją boska mądrość

gdy tylko ją wyzwolimy.

tu Lila w żywiole ognia, śpiewu i muzyki

w naszych ukochanych Beskidach

Siostry

to, co nas przywiodło z tropików 

do Polski tej zimy

to te wszystkie piękne dusze

które było nam dane spotkać 

na naszej drodze

tu Lila ze swoją syberyjską Siostrą Nimą

z wujkiem Ajdysem

o podróży

bycie w drodze jest jedynym stanem

w którym czuję pełną wolność

z każdym przebytym kilometrem

z każdym napotkanym człowiekiem

z każdym przeżytym doświadczeniem

jestem w procesie samopoznania

i wewnętrznej transformacji

niegdyś tylko z plecakiem

teraz z Lilą

gdy tylko możemy

wyruszamy

Birma. Rangon. 2012. tuż przed Lilą.

u brzegu krateru wulkanu Kawah Ijen. Jawa. Indonezja. 2012.

jedna z lilkowych podróży. z plecakiem. przed siebie. w nieznane. 2015.

w Beskidach

festiwal teatralny w Nowicy

Święto Herbaty w Cieszynie

zanurzenie

ostatnio mam cięższy i dłuższy oddech

budzą mnie różne niepokoje nocą

myśli galopują jak szalone

i długo wpatruję się w deszcz

te wszystkie

trudne emocje

niepokojące odczucia

szare myśli

konfrontuję się z nimi

w ich czystej postaci

bez zagłuszania ich

fałszem czy używkami

przyglądam się im

staram się zrozumieć dlaczego się pojawiły

witam je w sobie

akceptuję

pozwalam sobie na

ich pełne odczuwanie

bo wiem, że czegoś mnie nauczą

i wkrótce odejdą

tak niegdyś namalował mnie Huda, indonezyjski rysownik.